ΠΡΟ ΣΧΕΔΙΟ αλλά δεν έχει ΜΕΤΑ

με τρώει …η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι... όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας τέλος πάντων κι ακούω από αριστερούς, δεξιούς, θρησκευόμενους, φανατικούς, εναλλακτικούς, λογικούς και διάφορους άλλους να καταλήγουν όλοι αν κι όχι μαζί, σε αυτό που έρχεται: the end of the world as we know it

και ανησυχώ μήπως αργά ξεκίνησα (ή ξαναξεκινάω
Δεν έχει καμία σημασία.
Είναι αυτή η απίστευτη συνέχεια από τον άνθρωπο των σπηλαίων μέχρι «εμένα». Κρίκο-κρίκο. Μη γραμμική, μη λογική, μη ζυγίσιμη.
Εχθές εποχούμενη, σκέφτηκα την τέχνη ως την συμπύκνωση της καλοσύνης του λάθος κόσμου μας (όπου «καλοσύνη» = όλη η δυνατότητα αρμονίας, αλήθειας κι εξέλιξης. Όπου «λάθος κόσμος» = χρεοκοπημένο σύστημα, μη λειτουργικό, αυτοκαταστροφικό. Ένα γερασμένο είδος που ακόμα πιπιλάει το δάχτυλό του και μάλιστα καταφέρνει να κρύβεται πίσω από αυτό).

Και επιχείρησα να βρω μία εικόνα που να λειτουργεί ως παρομοίωση της πορείας της ανθρωπότητας. Κατέληξα στο σκαρίφημα ενός χορευτικού σόλο (όλα αυτά, εγώ, μόνη μου):

Μια φορά κι όλους τους καιρούς, ήταν μία μπαλαρίνα: η ανθρωπότητα.
Χωρίς να ασχοληθούμε με το ερώτημα αν μπαλαρίνα γεννιέσαι ή γίνεσαι, πηδάμε κατευθείαν στην στιγμή που η πνευματική της μητέρα, η Ιστορία, της κάνει δώρο μία τουτού: την Αναγέννηση.
Η μικρή μπαλαρίνα ήδη χαριτωμένη, έχοντας παράλληλα κατακτήσει τα εκφραστικά της μέσα, αρχίζει να καμαρώνει (η τουτού της δίνει την αυτοπεποίθηση που της έλειπε).
Το εγώ της στολίζεται και κάποια πράγματα δεν χωρούν πια στο …κορμάκι της. Ξεχειλίζουν. Εφηβεία, έαρ, ορμόνες, εισαγωγή, προοπτική, βάθος πεδίου.
Αρχίζει τις πιρουέτες και τις απολαμβάνει. Μάλλον απολαμβάνει ήδη την κορύφωση, το κρεσέντο που μας επιφυλάσσει. Μέχρι όμως να μας οδηγήσει στο φινάλε, μας αφήνει άναυδους καθώς η κύκνειας τελειότητας αέρινες κινήσεις των άκρων της, αποκαλύπτουν σχίζοντας το σκηνικό, πινελιές του Μποτιτσέλι από την Άνοιξη. Στα γαζέλας άλματα την άρουν αόρατοι σκλάβοι του Μικαλάντζελο και την προσγειώνουν θροΐζοντας αγγελάκια του Τιέπολο. Συνεχίζει να στροβιλίζεται, να σαρώνει τη δίχως άκρα κι όρια σκηνή, αφήνοντας ως ίχνη της χαράς και της ενέργειας της όλα τα έργα, τα δημιουργήματα, τις ανακαλύψεις και τις εφευρέσεις, παρουσιάζοντας μας τον κόσμο όπως τον ξέρουμε.

Κάποια στιγμή έπρεπε να σταματήσει, να πάρει ανάσα, να σκεφτεί και να συνεχίσει ανάλογα.
Δεν το έκανε. Συνέχισε καθώς κάθε στιγμή έχει μέσα της άπειρες επόμενες στιγμές "πάρε και μη δώσεις - ξόφλησε με δόσεις", έτσι κι αλλιώς έπεται πάντα μια άλλη, αλλά άλλες είναι σωστές, άλλες λάθος, άλλες παγίδα.
Η μπαλαρίνα διαιώνισε την στιγμή, επαναλαμβάνοντας κι απολαμβάνοντας την παγίδα (ανάμεσα σε πολλά άλλα, αυτό κατέστρεψε και την πανίδα)
Ναρκισσεύτηκε, ξέχασε τι την έκανε να ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ να χορεύει και συνέχισε να χορεύει αναπαράγοντας τον εαυτό της την στιγμή επίπλαστης τελειότητας και αληθινής αρχικά και πάντως ευφορίας, από – δυστυχώς – έπαρση αντί διαύγειας. (η κορύφωση είναι καλός στόχος αν είναι κινητός στόχος, η εμμονή στη κορυφή είναι εγγύηση αποτυχίας και η παραμονή εκεί τρόπος ισοπέδωσης)
Το αντιλήφθηκε κάποια στιγμή και το παραμέρισε, πέρασε τα όρια της για να το αποφύγει, έβλεπε ότι δεν ήταν δυνατόν να συνεχίσει να παραβλέπει το λάθος της, πείσμωσε, θύμωσε, χωρίς να θέλει μετάνιωνε: έτσι διχάστηκε : οι τύψεις της ήταν η κορωνίδα της τέχνης της, τα επιχειρήματα της άλλης της πλευράς ήταν αλαζονικά αλλά αξιοθαύμαστα: η βιομηχανική/ σύγχρονη εποχή = ΜΠΟΡΩ.
Είναι πια στην σκηνή δύο μπαλαρίνες; Ή μόνο η αρχική και η σκιά της; Ή το καθρέφτισμα;

[Ή αμέτρητοι κλώνοι που όμως εξελίσσονται σε διαφορετικές τροπές, πχ εργασιομανής με αντρικά ρούχα που προσπερνάει τη φύση της, ήρεμη γιόγκι που υπερβαίνει την θέση της, ακτιβίστρια εθελοντής σε άλλη ήπειρο, τρομοκράτης στην πρωτεύουσα του εχθρού, υπέρβαρη Αμερικανίδα που κανείς ψυχαναλυτής δεν της εμπιστεύεται το λεπτεπίλεπτο ντιβάνι του, θύμα της νευρικής ανορεξίας που δίνει συνεντεύξεις, γκατζετάκιας, σαδομαζοχίστρια, βαθιά θρησκευόμενη, φανατική οπαδός του οτιδήποτε]

Όπως και να έχει το πράγμα, μαζί με την πρόοδο, χάθηκαν κάποια πράγματα και εμφανίστηκαν κάποια άλλα.
Νέοι τρόποι χορού (& πάλης) είναι αναγκαία.
Η μπαλαρίνα δεν είναι πια χαριτωμένη, ούτε κοριτσάκι, αλλά την έχουν κατακτήσει τα μέσα της. Νευρώδης στο κορμί και την ενέργεια, χωρίς να χρησιμοποιεί πια ναρκωτικά για να το καταφέρνει αυτό, αλλά εγκεκριμένα φαρμακευτικά σκευάσματα. Η τουτού είναι φουτουριστικής αισθητικής αλλά και λειτουργίας: εκτός από επίθεμα για τη διακοπή του τσιγάρου, έχει ενσωματωμένο έναν ασύρματο μηχανισμό που καταγράφει και καταμετρά το πλήθος, το είδος, την ταχύτητα και γενικά κάθε ποιότητα των κινήσεων της σε έναν υπολογιστή.
Έπιασε τον εαυτό της να προσπαθεί να ξεγελάσει το μηχάνημα κι από μία στιγμή απόλυτης ακινησίας και προκλητικά εκτός βάρους ισορροπίας να περνάει απότομα σε έναν φρενήρη αυτοσχεδιασμό «είμαι ο πρωταθλητής βαρέων-βαρών του μποξ και κάνω προπόνηση – όχι προθέρμανση για τον παγκόσμιο τελικό – όχι είμαι στο παρά ένα να αποτελειώσω τον αντίπαλο μου συμπεριφερόμενη στο θώρακά του σαν σάκο του μποξ»
Στην αρχή έριχνε κλεφτές ματιές στην οθόνη να διαπιστώσει τα μποφόρ των διακυμάνσεων που πετύχαινε στα γραφήματα. Αυτό της θύμισε τα πρώτα μαθήματα μπαλέτου και τις κλεφτές ματιές στον καθρέπτη. Η αρχή; Απέδιωξε την ανάμνηση και συγκεντρώθηκε
Ο ιδρώτας κυλούσε, εκείνη κλωτσούσε και γλιστρούσε, πάλευε να σταθεί, στεκόταν να παλεύει. Ο μετρητής ΠΥΞ (της πυγμής, την πυγμή, ω! στιγμή) είχε τρελαθεί. Και η ίδια. Κάηκε στο ζέσταμα.

Η ανθρωπότητα κατέκτησε τα μέσα της και στη συνέχεια κατακτήθηκε από αυτά.