επαν-εισαγωγή στο θαύμα του κόσμου (η συγκυρία)
το σύμπαν ψιθυρίζει, όταν άλλοι αγγελιοφόροι θα φώναζαν
κάτι παραπάνω ξέρει κι είναι σύμπαν
άκουσα τα νέα για μία που δεν ήξερα (πρώην κυρία) που αφαίρεσε τη ζωή της
πέρασε τη φορτωμένη πέτρες τσάντα της στο λαιμό της (της η τσάντα, της ο
λαιμός, της δύο παιδιά, της ένας σύζυγος που προσπαθούσε να βοηθήσει,
της η ανεργία, της η ανημπορία, της η απόγνωση η οποία ήταν και η διάγνωση) κι
έπεσε
"φούνταρε"
μίλησα (η κυρία σου) με ένα κορίτσι (το δεσποινάριο)
με μία λαχτάρα κάτι λιγότερο από αλτρουιστική, να τη σώσω από τα λάθη μου
μου μίλησε μία γυναίκα χωρίς ηλικία, γερασμένη και κοριτσάκι, φυτοζωεί
χημικά υποστηριζόμενη, περιφερόμενος φάρος ματαίωσης (η α-κυρία)
η αδέσποτη/της γάτα, έχει ημι-αποβάλλει ένα γατί, κρέμεται πίσω της.
"έχεις το τηλέφωνο του κτηνίατρου;" "θα τον πάρω αύριο το απόγευμα, τα
πρωινά δεν είμαι πολύ καλά μωρέ, νυστάζω, έχω πονοκέφαλο..."
ψιθύριζε το σύμπαν με δανεικές φωνές ιστορίες:
μία κόρη κάποτε, γιαγιά πια, που η μητέρα της πέθανε ξαφνικά και της
έφεραν στο σχολείο μαύρα ρούχα να φορέσει, "βάλτα τα σκασμένα"
μια γιαγιά, που στα 16 γλίτωσε τον βιασμό από το γονέα της, εξαντλώντας
αυτοστιγμεί το απόθεμα σθένους που της αναλογούσε δια βίου κι απέμεινε
πράα και παραπονεμένη κι απένειμε ζωή - παιδιά κι εγγόνια
μία μοναχοκόρη που βρήκε μία άλλη μοναχοκόρη, αλλά ολόιδια και ήταν
αδέρφια και τις είχαν χωρίσει "πλέον απαγορεύεται να υιοθετούνται χωριστά
τα δίδυμα..."
κι οι ψίθυροι με υπερβαίνουν και η αναπαραγωγή τους μου φαίνεται ύβρις,
προδίδω μυστικά Τιμωρία
:η αρνησικυρία μου αίρεται από την επικύρωση της δικής μου διάγνωσης:
είμαι άρρωστη,
ή έχω μέσα μου μία ξένη, ή έχω τυλίξει τον εαυτό, σε ένα κουκούλι μίας άλλης
"ύπαρξης" κατασκευασμένης
έτσι ή αλλιώς, είμαστε πια σιαμαίες και αποφάσεις πρέπει να παρθούν :
μένουν ως έχουν τα πράγματα κι όσο πάνε;
εγχειριζόμαστε;
αν ναι, ποιο από τα δύο πλάσματα θα πάρει την προτεραιότητα "σωτηρίας", ύπαρξης;
Κι ενώ ετοιμάζομαι για τη νάρκωση, ο αναισθησιολόγος (υποθέτω) μου εξηγεί:
δεν μπορώ να σας ναρκώσω
είστε ήδη ναρκωμένη
να σας αφυπνίσω πρέπει
Ρωτάω πότε κιόλας τέλειωσε η εγχείρηση, δεν κατάλαβα τίποτα - δεν θυμάμαι
Η καταστάσή σας, μου απαντά, δεν έχρηζε ουδέποτε εγχείρισης, παρά μόνο
αφύπνισης
Δεν έχετε πρόβλημα, δεν σας έχει προσβάλλει καμία νόσος
Έχω -λέει- απλά φτιάξει μία άλλη ώστε εκείνη να μαλώνουν, να λοιδορούν και
να πληγώνουν οι άλλοι ή τέλος πάντων κάτι τέτοιο έχω καταλήξει να νομίζω,
αλλά από το πολύ το λέγε-λέγε, απέκτησε στο κλειστό μου κύκλωμα μία
οντότητα η δημιουργία μου κι άρχισα να τη ζηλεύω, γιατί εκείνην προτιμούν
όλοι, εκείνην παινεύουν, αγαπούν, θαυμάζουν κι εγώ πάλι ανέγγιχτη μένω
Και ποια είναι η θεραπεία πια; ρωτάω τον κύριο που δεν είμαι πια και πολύ
σίγουρη για το ποιόν του
Πια, αν δεν πιάσουν οι συμπαντικοί ψίθυροι που οφείλω να πω, είναι σε
πειραματικό στάδιο, θα στραφούμε αναγκαστικά στην κλασική ιατρική, μου απαντά
Δηλαδή;
Δύο χαστούκια, απαντάμε με μία φωνή, ο ανύπαρκτος κομπογιαννίτης κι εμείς.
(συνεχίζεται;)
