έχω και άποψη

Δεν μου αρέσει η βία
Δεν μου αρέσει η καταστροφή
Είμαι της θεωρίας "μη χαλάς ότι δεν μπορείς να φτιάξεις"
Αλλά όταν μιλάς σε κάποιον και δεν σε ακούει, ψάχνεις τρόπους να ακουστείς.
Και εδώ και πάρα πολύ καιρό, νιώθω ότι παλεύουμε ...μπας και το αυτονόητο.
Και οι προσδοκίες μας έχουν περιοριστεί στα προσχήματα (να μην είχε πάει στα μπουζούκια και στο γήπεδο ο ένας, να είχε παραιτηθεί ο άλλος, να συγκρατούσε κάποιος τον Κούγια κλπ για να μην επεκταθώ πέραν των επίκαιρων, στον πρωθυπουργό μας, τον "κάθε μέρα είναι γιορτή" θα ήταν το ινδιάνικο ονόμά του, όπως όλο μοιράζει μποναμάδες και το "εγώ πληρώνω τα μάτια που αγαπώ" το τραγούδι του)
Αυτό το ...ύψωμα της φωνής των παιδιών - κι όχι μόνο, δεν ήρθε λοιπόν από το πουθενά.
Και καθώς δεν έχω ακούσει κανέναν να έχει αντιπροτείνει άλλο τρόπο να είχαν ακουστεί, και καθώς επίσης βρέθηκαν τόσοι να ενώσουν τις φωνές τους μαζί τους, ακόμα κι έξω από την Ελλάδα, απλά είμαι ικανοποιημένη που πέτυχαν να σταθεί το "κράτος", η "κυβέρνηση", τα ΜΜΕ, να τους ακούσουν.
Ή να κάνουν ότι τους ακούν (μήπως θυμάτε κανείς ποιό τραγούδι των smiths, είναι εκείνο που τελειώνει " they won't listen, they don't want to believe" ;)
Και χαμογελάώ ειρωνικά ομολογώ, στις εκκλήσεις να αφήσουν τα πράγματα να γυρίσουν στους κανονικούς τους ρυθμούς, όταν ακριβώς εναντιόν αυτής της "κανονικότητας" εξεργέθηκαν/εξεγειρόμαστε.
Και σαν ιδιοκτήτρια μικρής επιχείρησης, να πω, ότι μακάρι το πρόβλημά μου να ήταν ότι μία φορά ή έστω και περισσότερες, μου έσπαγαν το μαγαζί. Το θέμα βιωσιμότητας προϋπήρχε και συνεχίζεται να υφίσταται, ανεξαρτήτως βανδαλιστών και αυτοί που φταίνε, χαχαχα, μου ζητούν να αποκτήσω και φορολογική συνείδηση. Αχ, όταν θριαμβεύει η δύναμη της διάθεσης, σχεδόν διασκεδάζω...

(Πάντως μία συνείδηση, που αρκετοί έχουμε, ήρθε καιρός ίσως να την εκφράσουμε; Έξω από το χορό το λέω, δεν το έχω κάνει πράξη. Να ξέρουμε τα δικαιώματά μας καλύτερα, να κάνουμε περισσότερα από να συζητάμε. Στην καθημερινότητα. Να μην αφήνουμε τους "ελληνάρες" σε χλωρό κλαρί. Πρακτικά έχω μόνο μια-δυο ιδέες, θα ρίξει μερικές κανείς;)

http://www.youtube.com/watch?v=xy3iPIsfA60&feature=related

Απέναντι στον Άλλον
Το καρδιοχτύπι
χωρίς αυτό τίποτα
Με αυτό, κίνδυνος.
Αποφάσεις.
Μικρά εγκλήματα.
Σπάνια μικρά ή μακρά θαύματα.
Περισπούνται.
Και υπεριψούται...

Μα είναι εντελώς σαν αυτά τα ριάλιτυ ανταγωνισμού φρίκης και αποκοτιάς.
Φαντάσου έναν τοίχο, μακρύ σαν δημόσιων ουρητηρίων (νομίζω δανείζομαι από ταινία του φίλτατου Φελίνι). Χωρίς τα ουρητήρια πάντως. Ζευγάρια οπών στους τοίχους, στο ύψος και το μέγεθος των χεριών, κάτω από ένα γείσο. Πας και βάζεις τα δικά σου σε μία στην τύχη. Ή για να είμαι ειλικρινής, πάω και βάζω τα δικά μου στις - για να είμαι ακριβής - τετράδες οπών. Που σημαίνει ότι τα χέρια μου τώρα πασπατεύουν μία άλλη ύπαρξη, της οποίας τα χέρια επίσης μπορούν να πασπατεύουν τη δική μου.
Στα τυφλά.
Τι αγγίζω, τι πιάνω, τι τραβάω; Προκαλώ ευχαρίστηση, ανακούφιση, πόνο; Τι κρύβεται; επιθυμία, ανάγκη, απειλή, κίνδυνος, ψέμα, αλήθεια, ενήλικας, παιδί; Είναι εφιάλτης ή όνειρο αυτό που προσπαθώ να κρατήσω; Πρόκειται ίσως να αποκτήσω απλώς άλλη μία συνήθεια ή άλλη μία πληγή;
Κάτω από το γείσο δεν βλέπω τα χέρια που αισθάνομαι. Γιατί είμαι εδώ; Πρόκειται για επιλογή; Είναι αυτός ο φυσικός μου χώρος; Έχει έξοδο; Κινδύνου ή απλή; Αναγνώριση προθέσεων; Ε, και να έχει, ένας μόνο δρόμος είναι στρωμένος με τις καλύτερες από αυτές.
Μία σκέψη με παρηγορεί για τα άγνωστα χέρια: ακόμα κι αν δεν μου κάνουν αυτό που θέλω να μου κάνουν-ναι, και παρ' όλο που δεν μπορώ να τα εμποδίσω, μπορώ να τα αρπάξω και να μην τα αφήνω να φύγουν... Δεν είναι η καλύτερη λύση, τέσσερα χέρια που διαφωνούν, τραβούν και τραβιούνται, αλλά να, βλέπω αρκετούς που το κάνουν αυτό. Κάποτε με τόση δύναμη που αν αποσυρόμενος από την άλλη πλευρά του τοίχου τα καταφέρει, το αντιλαμβάνομαι καθώς ο επιχειρών ως τούδε να συγκρατήσει σκάει πίσω και κάτω. Με δύναμη.

στη λαδόκολλα

Η ζωή είναι ωραία, είμαι σίγουρη. Χωρίς να την έχω δει;
Δάκρυα ανεβαίνουν στα μάτια μου αλλά τα αναβάλλω, γιατί είναι ήδη τόσο καθυστερημένα. Είναι τα παιδικά μου δάκρυα και εγώ δεν είμαι πια παιδί.
Δεν έχει νόημα.
Γι' άλλη μία φορά, ...Βέντερς: so close, so faraway.
Η μεγάλη παρεξήγηση, η μεγάλη ψευδαίσθηση του "μαζί".
Είναι απλά ανέφικτο.
Ο μεγάλος συμβιβασμός.
Επιτρέπεις, αποδέχεσαι, ανέχεσαι μήπως και...
Μπας και... Μπα!
Και μετά έχεις εμπλακεί και μένει να ληφθούν αποφάσεις. Ε, λοιπόν, αρνούμαι.
Καμία απόφαση. Όλα, εκτός από τον καφέ μου, τα αποδέχομαι πλέον και ενυπόγραφα ως στιγμιαία. Μόνο και μόνο γι' αυτές τις μαγικές στιγμές, στις οποίες επ’ ουδενί δεν μπορείς να βασιστείς, αλλά κάλλιστα να βυθιστείς. Να απολαύσεις. Και για τίποτα άλλο.
Κι όπως λέει ο λαγός στο ανέκδοτο, "η καύλα είναι να μην τα πετύχεις" (για όσους το ξέρουν, από τους υπόλοιπους συγνώμη, δεν τα λέω καλά, ας ρωτήσετε τρίτους)

Αναδύομαι;

Και περνάει από το μυαλό μου ότι οι σχέσεις είναι δοχεία, μπολ. Μπωλ. Απαραίτητα στο νοικοκυριό της ψυχικής ζωής (έχεις κάτι να βάλω αυτό μέσα;)
Άλλοι θέλουν ένα, άλλοι δύο ή τρία ή κι εξάδες. Μικρά, μεγάλα, με σχέδια, του πάγκου ή με υπογραφή σχεδιαστή.
Άλλοι προτιμούν το πλαστικό που δεν σπάει και μπαίνει και στο φούρνο μικροκυμάτων, άλλοι φυσικά υλικά όπως ο πηλός (γη) ή το ξύλο κι άλλοι κρυστάλλινο για διαύγεια και ωραίο ήχο.
Μακρηγορώ.
Τα μπωλ είναι πρακτικά: βολεύουν, γεμίζουν, σερβίρουν, πλένονται και ξαναχρησιμοποιούνται αλλιώς.
Φθείρονται, σπάνε, κλέβονται.
Την τελευταία φορά που ψώνισα πάλι μπωλ, ήμουν πολύ ευχαριστημένη. Ένα μεταλλικό, λαμπερό και μανιτζέβελο κόκκινο δοχείο, μεγάλο για έναν και μικρό για δύο. Όλα πήγαιναν καλά, μέχρι μετά το δεύτερο πλύσιμο. Έφταιξα λίγο και εγώ ίσως, ήταν το έδεσμα σε εξαιρετικά υψηλή θερμοκρασία. Από την κουζίνα στην τραπεζαρία, η τροχιά μου σημειώθηκε στο πάτωμα από τη διαρροή της σούπας...
Κάτι επιτήδειοι καιροσκόποι, είχαν στα χέρια τους μία τεράστια παρτίδα σουρωτήρια, κοντέινερ από Κίνα, κοψοχρονιά. Τα έφεραν, αλλά δεν πουλούσαν. Έριξαν την τιμή, αλλά μάταια. Τα πιάνουν λοιπόν οι καλοί σου, με μία παχιά μπογιά, τα περνούν δύο χέρια και έρχονται και επικαλύπτονται οι τρύπες, τουλάχιστον προσωρινά, οπωσδήποτε καλύπτοντας το διάστημα μέχρι την απομάκρυνση από το ταμείο. Οι ασυνείδητοι...
Κι απέμεινε στραγγισμένη η μανέστρα, δυο καρότα κι μία ωραία ρίζα σέλινο.
Κι έστειλα τον άνθρωπο κάπου να φάει. Ζέστανα ένα κομμάτι πίτα χθεσινή να κακοφάω. Σε λαδόκολλα.

Έξι μέρες ο Θεός έφτιαχνε τη φύση
Τον ωκεανό, τον ουρανό, τα άστρα, τα σύννεφα, τη σελήνη με τις φάσεις της κτλ κτλ κτλ
Το πρωί της έβδομης ημέρας στάθηκε αβέβαιος απέναντι στο δημιούργημα του
Ανασφαλής
Κι έφτιαξε εμάς ...σχεδόν τυχαία. Με αυτοσκοπό να... και απαραίτητη προϋπόθεση, εντελώς επιταυτά δηλαδή...
Με σκοπό να μας αρέσει αυτό που έφτιαξε
Η φύση του
Η κτίση του
Ελπίζω να μην είμαι πολύ βλάσφημη
Ίσως είναι αργά για να πιστέψω κι επίσης τόσο πολύ θα με βόλευε , που αυτό από μόνο του είναι λόγος να μην.

Αμέσως μετά...

...αφήνεται να κοιμηθεί σαν αγρίμι
που φτάνει επιτέλους στο καταφύγιό του.
Ακούω κορμί να ρουφάει ύπνο.
Ακούω και τη φωνή μου να με προστάζει:
- Ανέκτησε εαυτόν
- ...ναι
Αναρωτιέμαι, αν υπάρχει τρόπος να υπακούσω;
Ένα τσαλακωμένο χαρτί περιτυλίγματος αρχίζει να ξεδιπλώνεται μέσα μου.
Ο ύπνος, απορροφημένος εντελώς από εκείνον, εμένα καθόλου δε με κοιτάζει.
(Δεν) υπάρχω;

ΜΟΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΨΑΧΝΕΙ - ΑΝΤΡΕΣ ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ

χάος χα!Ω;ςςς...

άραγε όλο αυτό είναι επιθυμία επικοινωνίας ή απλώς επιβεβαιώσης / αναγνώρισης;
η αδυναμία ως ιδιαιτερότητα και η ιδιαιτερότητα ως δέλεαρ για να τακτοποιήσουν / καλύψουν οι άλλοι αυτό που αδυνατούμε ή αποφεύγουμε - ω! οι φυγόπονοι;

η ψευδαίσθηση επικοινωνίας / ακροατή
ενώ μονολογούμε σκηνοθετώντας εαυτούς
(εκ αρχαιότατων χρόνων έχει παρατηρηθεί, πως ο καθείς νιώθει βολικά σε ένα ρόλο και βασιλικά σε ένα δράμα)
βαβέλ

αναμασώ

(κι αυτό το facebook, με όση ευελιξία έχουν τα multiple choises - δηλαδή ελάχιστη - λες να είναι όργανο κάποιας ακόμη σκοτεινής συνωμοσίας να μας βάλουν σε καλούπια, να μας κάνουν πρόβατα; αν είναι όσες λένε, θα ήταν αριστουργηματική η εξής κατάληξη: να αλληλοαναιρεθούν, αλληλοακυρωθούν και να ζήσουμε εμείς επί γης ειρήνη και παράδεισο. Άντε, καιρός είναι. Χα! Ο; ςςς...
από την εξειδίκευση, στην αυτοματοποιήση. Η διάσπαση του ατόμου.

Το παραμύθι ή νοηματοδότηση
Εντελώς απαραίτητο, αλλά δεν περιέχεται απαραίτητα και στην συσκευασία

Νοηματοδότηση, για κάποιους αυτονόητη, για άλλους ανόητη, για τους πιο ατυχείς, ανέφικτη.
Πως προχωράς; *
Έτσι κι αλλιώς στα τυφλά...
Και με άλματα

Κι όλο συναντάς τρύπες, λάκκους, φαράγγια Στις ταινίες πηδούν από ταράτσα και ταράτσα και πάντα στο τσακ, σώνονται. Ποτέ με άνεση και σιγουριά, στο τσακ. Στις παρωδίες τουλάχιστον τσακίζονται. Περνούν και εκείνα τα σκουπιδιάρικα πάντα από κάτω, αν τυχόν πέσουν. Εξάλλου.

Δε θέλω να το πω. Αλλά αυτές τις τρύπες τις σκεπάζουμε με ένα χαλί. Πως το κανονικό χαλί το καλοκαίρι το βάζεις στο πατάρι, ε, το ιπτάμενο, όταν δεν πετάς το βάζεις σε αυτές τις τρύπες και περπατάς από πάνω.

Αλλά δεν υπάρχουν ιπτάμενα χαλιά. Απλά καμιά φορά πιάνει. Σαν τους αναστενάρηδες ή τον Ιησού επί των κυμάτων.

Καλοκαίριασε, η σοκολάτα μαλάκωσε ...ας ελπίσουμε και οι καρδιές. Πικρές με αμύγδαλα.
Πάω να κάτσω στο καλντερίμι να μιλήσω με τον Σταύρο...

*ήδη σκοντάφτεις στη γλώσσα... Η γλώσσα είναι ο δρόμος. Εκεί που:
γίνονται τα ατύχηματα
ανάβουν κόκκινα φανάρια
ψάχνεις και χάνεσαι
βρίζονται οι εχθροί
πέφτουν τα πρόστιμα
τελειώνει η άσφαλτος
χάνεις την έξοδο
Καθώς και εκεί που
γυρίζεις σπίτι
γυρίζεις και μυρίζεις
φεύγεις
ψάχνεις και βρίσκεις
οδηγείσαι
συναντάς φτάνεις...
Φτάνει
Παράκαμψη στον παράδρομο παραπάει...

Η γλώσσα, έχεις να πεις ή θες να μιλήσεις και λες. Σε ποιο πρόσωπο να μιλήσεις; Προδίδεις και προδίδεσαι Εγώ, εσύ, αυτός κι υπάρχει και πληθυντικός
Ποια πλήθη (όπως ήθη, ηλίθιοι, λήθη, πείθει