Τρίτη 30 Αυγούστου 2011
οι ειδήσεις εφαλτήριο ιδεών 1
τα δενδρύλλια που κατασχέθηκαν πριν λίγες μέρες, εκείνα τα 1356, μήπως να τα χρησιμοποιούσαν στις αναδασώσεις μαζί με τα άλλα δένδρα; Αν μη τι άλλο θα αυξάνονταν οι εθελοντές και η διάθεση προστασίας.
Παρασκευή 12 Αυγούστου 2011
καλοπέραση
Στο τέλος μίας κάποιας ημέρας, πάλι πολύ ζεστής, τρία εποχικώς εργαζόμενα άτομα, έμπλεα κούρασης και υπερέντασης, φτάνουμε στο μπαρ:
άδειο μέσα, λεωφορείο ώρα αιχμής η βεράντα. "Να κάτσουμε μέσα", ναι, μέσα αλλά ωραία μουσική, τελικά όχι καθιστοί, ξυπολυσιά και σε λίγο κατάμαυρες πατούσες από το χορό στο φαινομενικά λευκό ξύλινο πάτωμα, όλοι οι καλοί μία παρέα.
Η ώρα περνάει, εμείς λιώνουμε, τα ξυπνητήρια ετοιμάζουν χαιρέκακα την εκδίκησή τους γι' αύριο πρωί, "το λεωφορείο η βεράντα" έχει αποσυμφορηθεί. Πρέπει να σημειωθεί ότι σε κάθε "στάση" ανοίγοντας την πόρτα του να διώξει επιβαίνοντες μας ψεκάζει δυνατός, καθαρός, ολόφρεσκος αέρας.
Βγαίνω έξω. Επιτέλους φυσάει, πολύ! Χορεύουν και τα καλαμάκια στα άδεια ποτήρια των άδειων τραπεζιών που η σερβιτόρα μαζεύει. Τα ίσια μεσαίου μήκους, ξανθής αποχρώσεως μαλλιά της κάνουν πρόβα κόμης μοϊκανού ή ίσως δείχνουν τον ουρανό με τα άστρα. Ένα ζευγαράκι επιχειρεί να μοιάσει στα λιωμένα ρολόγια του Νταλί. Κατά βάθος, μάλλον επιχειρεί να μην επιχειρεί τίποτα. Να είναι μέρος του καλοκαιρινού σκηνικού, μαζί με το θαλάσσιο κόλπο, τα άστρα, τα αμέτρητα σκάφη και ιστιοπλοϊκά και τα τρία καινούρια αραιά και προσωρινά συννεφάκια. Dolce far niente.
Όλοι ευχαριστημένοι.
Εδώ, γιατί πέρα και έξω από το μπαρ, τον αποψινό μας παράδεισο, ιστιοπλόοι, που το μελτέμι τους εκβίασε να ξυπνήσουν, τρέχουν πάνω κάτω να ελέγξουν αν όλα είναι εντάξει. Μου αρέσει ο θόρυβος που κάνουν τα άλμπουρα. Όχι τώρα δα, αλλά από πάντα.
άδειο μέσα, λεωφορείο ώρα αιχμής η βεράντα. "Να κάτσουμε μέσα", ναι, μέσα αλλά ωραία μουσική, τελικά όχι καθιστοί, ξυπολυσιά και σε λίγο κατάμαυρες πατούσες από το χορό στο φαινομενικά λευκό ξύλινο πάτωμα, όλοι οι καλοί μία παρέα.
Η ώρα περνάει, εμείς λιώνουμε, τα ξυπνητήρια ετοιμάζουν χαιρέκακα την εκδίκησή τους γι' αύριο πρωί, "το λεωφορείο η βεράντα" έχει αποσυμφορηθεί. Πρέπει να σημειωθεί ότι σε κάθε "στάση" ανοίγοντας την πόρτα του να διώξει επιβαίνοντες μας ψεκάζει δυνατός, καθαρός, ολόφρεσκος αέρας.
Βγαίνω έξω. Επιτέλους φυσάει, πολύ! Χορεύουν και τα καλαμάκια στα άδεια ποτήρια των άδειων τραπεζιών που η σερβιτόρα μαζεύει. Τα ίσια μεσαίου μήκους, ξανθής αποχρώσεως μαλλιά της κάνουν πρόβα κόμης μοϊκανού ή ίσως δείχνουν τον ουρανό με τα άστρα. Ένα ζευγαράκι επιχειρεί να μοιάσει στα λιωμένα ρολόγια του Νταλί. Κατά βάθος, μάλλον επιχειρεί να μην επιχειρεί τίποτα. Να είναι μέρος του καλοκαιρινού σκηνικού, μαζί με το θαλάσσιο κόλπο, τα άστρα, τα αμέτρητα σκάφη και ιστιοπλοϊκά και τα τρία καινούρια αραιά και προσωρινά συννεφάκια. Dolce far niente.
Όλοι ευχαριστημένοι.
Εδώ, γιατί πέρα και έξω από το μπαρ, τον αποψινό μας παράδεισο, ιστιοπλόοι, που το μελτέμι τους εκβίασε να ξυπνήσουν, τρέχουν πάνω κάτω να ελέγξουν αν όλα είναι εντάξει. Μου αρέσει ο θόρυβος που κάνουν τα άλμπουρα. Όχι τώρα δα, αλλά από πάντα.
Δευτέρα 8 Αυγούστου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)