Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008

Αμέσως μετά...


...αφήνεται να κοιμηθεί σαν αγρίμι
που φτάνει επιτέλους στο καταφύγιό του.
Ακούω κορμί να ρουφάει ύπνο.
Ακούω και τη φωνή μου να με προστάζει:
- Ανέκτησε εαυτόν
- ...ναι
Αναρωτιέμαι, αν υπάρχει τρόπος να υπακούσω;
Ένα τσαλακωμένο χαρτί περιτυλίγματος αρχίζει να ξεδιπλώνεται μέσα μου.
Ο ύπνος, απορροφημένος εντελώς από εκείνον, εμένα καθόλου δε με κοιτάζει.
(Δεν) υπάρχω;