Σκεφτόμουν, ότι αφού ο Πρωθυπουργός μας μιλάει με το Θεό, μήπως θα ήταν καλό να αρχίσουμε να μιλάμε και εμείς μεταξύ μας; Να μιλάμε αληθινά κι ανθρώπινα.
Αλλά αυτό προϋποθέτει να καταφέρουμε να χαμηλώσουμε την ένταση αυτής της τηλεόρασης που έχει πλέον εμφυτευτεί στον εγκέφαλο των περισσότερων από εμάς, ώστε να ακούσουμε λίγο και τον εαυτό μας. Να θυμηθούμε  τη ζωή ...πριν την κρίση και επίσης τη ζωή όταν ήμασταν παιδιά ή και νέοι.
Να ξαναπιάσουμε λίγο τις λέξεις, τις βαθύτερες έννοιες των λέξεων  Αυτονόητο, Ασυνάρτητο, Αναπόφευκτο, Άγνοια, Αγανάκτηση, Απόφαση, Ανευθυνότητα, Ανεξαρτησία, Αξία, Αυτοδιάθεση, Άρεςμάρεςκουκουνάρες...(άνθρωπος, αλήθεια, αγάπη)
Θέλω να πω, φοβάμαι ότι ο χρόνος τελειώνει κι είμαστε ακόμα στο Α...

όποιος κακομοίρης δεν ξέρει να χαϊδεύει, δέρνει...   

τι είναι αυτό που μας κάνει να συγχέουμε  την στασιμότητα με την σταθερότητα (π.χ. σε ένα γάμο;)

Η αλήθεια λάμπει, αλλά υπάρχουν και άλλα υλικά που γυαλίζουν. 

Το διακύβευμα των εκλογών ήταν το χτύπημα του δικομματισμού που μας έφερε στη σημερινή κατάσταση. Ναι;

Η 6η Μαϊού ήταν ελπιδοφόρα και τώρα έχουμε το αποτέλεσμα:

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προφανώς θα συγκυβερνήσουν.  Θα είναι ένα. Άρα όχι δικομματισμός.

Τους βάλαμε τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι. 

Μπήκε στο μαγαζί ένας μικρούλης σπουργίτης. Κάθισε πρώτα στο πιο ψηλό από τα πέντε ράφια. Οι δύο γάτες μου αφιονίστηκαν. Η Πούδρα πήδηξε στο τρίτο ράφι, στο σετ του λικέρ από φυσητό γυαλί. Τα ποτηράκια αμφιταλαντεύτηκαν στον ψηλό λαιμό τους σαν αμήχανες καμηλοπαρδάλεις, αλλά σώθηκαν.
Κατέβασα τη γάτα.
Το σπουργίτι κατευθύνθηκε στα παιχνίδια. Πάλι στο ψηλότερο ράφι. Κάθισε πάνω στο κεφάλι μίας μικρής πάνινης αγελάδας. Ο φωτογράφος μέσα μου πρόλαβε να χαμογελάσει.
Προσπάθησα να διώξω την Πούδρα και το σπουργίτι ξαναπέταξε για να προσγειωθεί αυτή τη φορά πάνω στο κλαράκι της ορχιδέας. Ο φωτογράφος μέσα μου πρόλαβε να συγκινηθεί από το ταμπλό βιβάν στυλ ζαποναί και συνέλεξε άλλη μία φωτογραφία "ατράβηχτη".
Η Βιόλα, η άλλη γάτα διέσχισε το χώρο τιμώντας τη φύση του αιλουροειδούς, πήδηξε στο γραφείο και πήρε θέση σκόπευσης. Την άρπαξα, τίναξε τα πόδια της, έσπρωξε τη βάση του σελοτέιπ, μεταλλική και βαριά έπεσε στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού μου. Δεν πρόλαβα να πονέσω όσο ήθελα.
Το πουλί επιτέλους είδε το φως και κατευθύνθηκε στο "έξω", αλλά δυστυχώς χαμηλά. Η Πούδρα εμφανίστηκε από το πουθενά και το άρπαξε. Δεν πρόλαβα να κάνω τίποτε, το πήρε κι έφυγε.
Επέστρεψε λίγο αργότερα, ξάπλωσε στην πόρτα, πλύθηκε και χουζούρεψε στον ήλιο. Εγώ έβαλα οξυζενέ στο μεγάλο δάχτυλο που αιμορραγούσε και έμοιαζε να έχει αυτονομηθεί από τον πόνο.

(Το νεαρό σπουργίτι είχε φωλιά δίπλα στο μαγαζί, εγώ ακριβώς από πάνω. Το βράδυ κατά τις μία, άκουσα επίμονα μάλλον παρά έντονα τιτιβίσματα για αρκετή ώρα. Το έψαχναν;)

Μία κουβέντα μόνον.
Δεν βρίσκω τι να ψηφίσω ώστε να είμαι ευχαριστημένη.

ΣΦΑΙΡΑ ΠΑΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Ο τραυματίας έχει σφαίρα στο χέρι. Η σφαίρα πρέπει φυσικά να αφαιρεθεί. Πρωτοπόρος χειρουργός, έλληνας σπουδασμένος στο εξωτερικό αναλαμβάνει το κρίσιμο περιστατικό εφαρμόζοντας την πειραματική διαδικασία που είχε συλλάβει η διάνοια του τις ατελείωτες ώρες στους διαδρόμους του ΔΙΚΑΤΣΑ. Κόβει το χέρι, η σφαίρα έχει αφαιρεθεί.
Λίγους μήνες μετά, δεύτερο μνημόνιο, ε, συγνώμη, δεύτερη σφαίρα, στο πόδι. Η διαδικασία, κριθείσα ως επιτυχής, επαναλαμβάνεται.
Την ώρα που η τραγική είδηση του θανάτου της Whitney Houston synglonizei τον κόσμο, τρίτη σφαίρα βρίσκει τον ίδιο άτυχο τραυματία, αλλά πλέον ο σκοπευτής έχει εξασκηθεί: τον πετυχαίνει στο κεφάλι.
Θα επιμείνουν στον ίδιο τρόπο αφαίρεσης της σφαίρας;

παιδιά κουμπιά

Η χώρα χρειάζεται κουμπιά. Διαλέγει ο υπεύθυνος, αιρετός, ικανός αρμόδιος μία εταιρεία κι αγοράζει κουμπιά. Παίρνει τουλάχιστον τη νόμιμη προμήθειά του. Γλυκαίνεται. Ξαναπαραγγέλνει κουμπιά. Ξαναλαδώνεται συγνώμη, ξαναγλυκαίνεται. Τη νιοστή φορά του εφιστούν την προσοχή: "ώπα! πήξαμε στα κουμπιά. Θα μας πάρουν χαμπάρι!" Παρ' ότι υποψιάζεται ότι το σχόλιο περιέχει και εμπάθεια (το είπε αυτός που δεν προκρίθηκε στο διαγωνισμό για αποθηκευτικούς χώρους κουμπιών), συνετίζεται και παραγγέλνει πλέον μόνο κουμπότρυπες.

Ο κάθε άνθρωπος είναι ένας στρατιώτης που υπακούει σε έναν ευφυή στρατηγό:το μυαλό του. Στρατηγός ο οποίος δυσκολεύεται να λύσει μόνο το εξής πρόβλημα: γιατί ένας και μόνο στρατιώτης τον υπακούει. Σε ποιον τέλος πάντων υπακούν οι υπόλοιποι στρατιώτες;