Το παραμύθι ή νοηματοδότηση
Εντελώς απαραίτητο, αλλά δεν περιέχεται απαραίτητα και στην συσκευασία

Νοηματοδότηση, για κάποιους αυτονόητη, για άλλους ανόητη, για τους πιο ατυχείς, ανέφικτη.
Πως προχωράς; *
Έτσι κι αλλιώς στα τυφλά...
Και με άλματα

Κι όλο συναντάς τρύπες, λάκκους, φαράγγια Στις ταινίες πηδούν από ταράτσα και ταράτσα και πάντα στο τσακ, σώνονται. Ποτέ με άνεση και σιγουριά, στο τσακ. Στις παρωδίες τουλάχιστον τσακίζονται. Περνούν και εκείνα τα σκουπιδιάρικα πάντα από κάτω, αν τυχόν πέσουν. Εξάλλου.

Δε θέλω να το πω. Αλλά αυτές τις τρύπες τις σκεπάζουμε με ένα χαλί. Πως το κανονικό χαλί το καλοκαίρι το βάζεις στο πατάρι, ε, το ιπτάμενο, όταν δεν πετάς το βάζεις σε αυτές τις τρύπες και περπατάς από πάνω.

Αλλά δεν υπάρχουν ιπτάμενα χαλιά. Απλά καμιά φορά πιάνει. Σαν τους αναστενάρηδες ή τον Ιησού επί των κυμάτων.

Καλοκαίριασε, η σοκολάτα μαλάκωσε ...ας ελπίσουμε και οι καρδιές. Πικρές με αμύγδαλα.
Πάω να κάτσω στο καλντερίμι να μιλήσω με τον Σταύρο...

*ήδη σκοντάφτεις στη γλώσσα... Η γλώσσα είναι ο δρόμος. Εκεί που:
γίνονται τα ατύχηματα
ανάβουν κόκκινα φανάρια
ψάχνεις και χάνεσαι
βρίζονται οι εχθροί
πέφτουν τα πρόστιμα
τελειώνει η άσφαλτος
χάνεις την έξοδο
Καθώς και εκεί που
γυρίζεις σπίτι
γυρίζεις και μυρίζεις
φεύγεις
ψάχνεις και βρίσκεις
οδηγείσαι
συναντάς φτάνεις...
Φτάνει
Παράκαμψη στον παράδρομο παραπάει...

Η γλώσσα, έχεις να πεις ή θες να μιλήσεις και λες. Σε ποιο πρόσωπο να μιλήσεις; Προδίδεις και προδίδεσαι Εγώ, εσύ, αυτός κι υπάρχει και πληθυντικός
Ποια πλήθη (όπως ήθη, ηλίθιοι, λήθη, πείθει