Απέναντι στον Άλλον
Το καρδιοχτύπι
χωρίς αυτό τίποτα
Με αυτό, κίνδυνος.
Αποφάσεις.
Μικρά εγκλήματα.
Σπάνια μικρά ή μακρά θαύματα.
Περισπούνται.
Και υπεριψούται...
Μα είναι εντελώς σαν αυτά τα ριάλιτυ ανταγωνισμού φρίκης και αποκοτιάς.
Φαντάσου έναν τοίχο, μακρύ σαν δημόσιων ουρητηρίων (νομίζω δανείζομαι από ταινία του φίλτατου Φελίνι). Χωρίς τα ουρητήρια πάντως. Ζευγάρια οπών στους τοίχους, στο ύψος και το μέγεθος των χεριών, κάτω από ένα γείσο. Πας και βάζεις τα δικά σου σε μία στην τύχη. Ή για να είμαι ειλικρινής, πάω και βάζω τα δικά μου στις - για να είμαι ακριβής - τετράδες οπών. Που σημαίνει ότι τα χέρια μου τώρα πασπατεύουν μία άλλη ύπαρξη, της οποίας τα χέρια επίσης μπορούν να πασπατεύουν τη δική μου.
Στα τυφλά.
Τι αγγίζω, τι πιάνω, τι τραβάω; Προκαλώ ευχαρίστηση, ανακούφιση, πόνο; Τι κρύβεται; επιθυμία, ανάγκη, απειλή, κίνδυνος, ψέμα, αλήθεια, ενήλικας, παιδί; Είναι εφιάλτης ή όνειρο αυτό που προσπαθώ να κρατήσω; Πρόκειται ίσως να αποκτήσω απλώς άλλη μία συνήθεια ή άλλη μία πληγή;
Κάτω από το γείσο δεν βλέπω τα χέρια που αισθάνομαι. Γιατί είμαι εδώ; Πρόκειται για επιλογή; Είναι αυτός ο φυσικός μου χώρος; Έχει έξοδο; Κινδύνου ή απλή; Αναγνώριση προθέσεων; Ε, και να έχει, ένας μόνο δρόμος είναι στρωμένος με τις καλύτερες από αυτές.
Μία σκέψη με παρηγορεί για τα άγνωστα χέρια: ακόμα κι αν δεν μου κάνουν αυτό που θέλω να μου κάνουν-ναι, και παρ' όλο που δεν μπορώ να τα εμποδίσω, μπορώ να τα αρπάξω και να μην τα αφήνω να φύγουν... Δεν είναι η καλύτερη λύση, τέσσερα χέρια που διαφωνούν, τραβούν και τραβιούνται, αλλά να, βλέπω αρκετούς που το κάνουν αυτό. Κάποτε με τόση δύναμη που αν αποσυρόμενος από την άλλη πλευρά του τοίχου τα καταφέρει, το αντιλαμβάνομαι καθώς ο επιχειρών ως τούδε να συγκρατήσει σκάει πίσω και κάτω. Με δύναμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου